شمارهٔ ۳۱۷
ندارم توشه ای از بهر این رهبجز یکقطره اشک و یکنفس آه
بهای قطره اشکی چه باشدکه دریاهای خون بینم در این راه
زره وامانده ای درمانده خوش گفتکه ره دور است و گام عمر کوتاه
اگر یکدم بغیر از راه حق رفتاز آن یکدم هزار استغفرالله
چو دوری از در دل چند گوئیکه نزدیک است دل را ره بدرگاه