شمارهٔ ۲۶۸

۷ بیت

من پرستار روی و موی توامبنده بندگان کوی توام

تلخگو باش و ترش روی که منبنده تلخ و ترش روی توام

خواه بر خاک ریز و خواه بنوشمن چه آبم که در سبوی توام

تو حدیدی و من چو مقناطیسکه بهر سو روم بسوی توام

نکنم روی دل بسوی عدوتگر کنم نیز من عدوی توام

تو چه بحری و من چه جوی روانکه سرا پا بجستجوی توام

تو چه مهری و من چو حربایمزانکه همواره روبروی توام