شمارهٔ ۲۶۴

۹ بیت

بگشای در خانه که نره گدائیمگر تو نگشائی بشکستن بگشائیم

گر میندهیمان بگدائی و بزفتییکبوسه ز لعل تو بدزدی بربائیم

با ما بوفا کوش که ما اهل وفائیمما را بصفا باش که ما اهل صفائیم

روزی قند آخر که سر زلف تو گیریموقتی شود آخر که لب لعل تو خائیم

از لعل تو یکبوسه بمستی بستانیمبر زلف تو یکعقده بشوخی بفزائیم

هی بوسه ز لعل تو بگیریم و ببخشیمهی چهره بزلف تو بمالیم و بسائیم

ای پادشه کشور تقدیس و تجلیما گرچه گدائیم هم از شهر شمائیم

عمریست که ما بر در این خانه نشستیمیکبار بپرسید که چونیم و چرائیم

ایشاهد خلوتگه اسرار بیکباراز پرده برون آی که از پرده درآئیم