شمارهٔ ۲۴۵

۷ بیت

باده پیش آر که ما گوش بغوغا ندهیمنقد امروز باندیشه فردا ندهیم

ما نداریم بجز یکدم و این یکدم راگر دهی ملک ثری تا بثریا، ندهیم

در نثار قدم باده کشان خاک کنیمنقد عمری که بدنیا و به عقبی ندهیم

جام کیخسرو و آئینه اسکندر راکه دل ماست، بصد کشور دارا ندهیم

وقت ما را مبر ایخواجه ببیهوده سخنباخبر باش که مازر بتماشا ندهیم

هر چه موجود بود غایت مقصود بودفکر و اندیشه بتصویر و تمنا ندهیم

دست از ما بکش ایخواجه که ما دست ادبجز بمینای می و ساغر صهبا ندهیم