شمارهٔ ۲۲

۴ بیت

یارب بدست ما که داد امشب گریبان تراندهیم تا دامان حشر از دست دامان ترا

نیکت چو جان آرم ببریکدست آرم بر کمرگیرم بآن دست دگر زلف پریشان ترا

طفل یتیم و سلب سرخ هر چند میدانند حیفیارب منم کاینسان برم سلب زنخدان ترا

برخیز و پا نه در چمن دوری بزن با نسترنتا بو که بیند سر و بن قد خرامان ترا