شمارهٔ ۲۰۶

۱۲ بیت

هر چه آید ز رنج و راحت پیشنسپارم بدرد و غم دل خویش

نروم زیر بار منت خلقهر که هست از توانگر و درویش

دل کس را نمی برم از جایوقت کس را نمی دهم تشویش

نپسندم بزیر چرخ کبودخاطر هیچکس نژند و پریش

دشمن و دوست کافر و مسلمهر که باشد نخواهمش دلریش

با همه همگنانم از دل و جانهم دم خیر خواه و نیک اندیش

چون بدانم که مردم آزارینیک نبود بهیچ ملت و کیش

نپسندم بگاه محنت و رنجرنج بیگانه را و راحت خویش

نعمت و مال و دانش و اقبالداده ایزد ز همگنانم بیش

گنج بی رنج و جود بی منتنوش بی نیش و عیش بی تشویش

مزرعی سبز و بوستانی نغزساحت کشت زار و سایه خویش

از گرانان یاوه گو به کرانبهتر از صد هزار عرش عریش