شمارهٔ ۱۹۷

۶ بیت

خروس صبح زد سبوح و قدوسفرا کن دیده رازین خواب منحوس

عزیز ملک مصر ای یوسف دلشوی در چاه زندان چند محبوس

ز بالا سوی پستی میکنی رایبمقصد چون رسی زین سیر معکوس

چه پوئی چون نکردی طی همه عمررهی جز در پی ماکول و ملبوس

بغیر از خوردن و خفتن ندانینصیب اینت شد از معقول و محسوس

گر انسان است نامت چون توانیشدن با دیو و دد همواره مانوس