شمارهٔ ۱۸۲

۵ بیت

بهار شد که جهان خرمی ز سر گیردجهان جوان شود و رونقی دگر گیرد

خوش آنکه بر لب جو با نگار دل جوئیدماغ تر کند و جام باده در گیرد

نسیم باد بهاران بر آتش دل منچو آتشی است که در چوب خشک در گیرد

اگر ز سیم و زرش کیسه ای پر است چو جامدرون کاسه سیمین بآب زر گیرد

قرار عیش و طرب یاد گیرد از نرگسقدح بدست، سر از خواب صبح برگیرد