شمارهٔ ۱۷۵

۵ بیت

دوش ترک مست ما با طره آشفته بودچهر گلگونش بسان سرخ گل، بشکفته بود

نرگس مستانه اش از بیخودی تا نیمه شبنیمه ای بیدار بود و نیم دیگر خفته بود

پسته خاموش او با باده نوشان خرابدر مقام بیخودی ناگفتنی ها گفته بود

می کشید و رام شد از سرکشی آرام شدنیمه شب آشفته و وقت سحر آلفته بود

وقت آن عاشق خوش و فرخنده کش تا نیمه شبحقه یاقوت با الماس مژگان سفته بود