شمارهٔ ۱۲

۸ بیت

فکر و اندیشه بیهوده چراحسرت بوده و نابوده چرا

گفتن و کردن بی جا و خلافکه خداوند نفرموده چرا

از غم و حسرت دنیای دنیرخ بخون جگر آموده چرا

داشتن دل بهوای زر و سیمروز و شب سوده و فرسوده چرا

طعنه و تسخر پکان جهانبا چنین دامن آلوده چرا

خفتن اندر بگذرگاه فنابا چنین خاطر آسوده چرا

خواجه کز بیخردی مثل خر استاین همه بار برافزوده چرا

رخ ز پوزش بدر بی خردانکردن از بیخردی سوده چرا