شمارهٔ ۱۱۴

۷ بیت

دم زد لبی از شکوه، نیش نام نهادندخون شد دلی از غصه، میش نام نهادند

صد تیغ جفا بر سر و تن دید، بهر بندیکناله بر آورد، نیش نام نهادند

در قعر خم از چوب جفا بسکه قفا خوردخون شد دل انگور، میش نام نهادند

گویند می و جام گرفت از کی و جم نامکی بود و کجا بود و کیش نام نهادند

لبریز شد از باده و، کف کرد و فرو ریختسر جوش می از خم، که قیش نام نهادند

عکسی ز رخ شاهد ما در عرب افتادسعدی و ثریا و قیش نام نهادند

یک قصه ز حال دل دیوانه ما بودآن قیس، که مجنون حیش نام نهادند