شمارهٔ ۲۳

۲۹ بیت

ای پسر گر کنی مرا پسریبندگی کن بمردم هنری

بیهنر چون درخت خار آوربا هنر چون درخت باروری

بایدت کند و سوخت در آتشچون نه شاخ و نه سایه نی ثمری

زی خردگام زن ز بی خردیزی خبر راه پو ز بی خبری

بهتر آدمی شود زندهکه همان مردنست بی هنری

چون زر اندوده نقش گاو و خراستبیهنر پوشد ار قبای زری

خویشتن را پیمبری خو کناگر از دوده پیامبری

راه چونین پدر اگر نرویزشت و ناخوب و ناخلف پسری

پسری کن مرا بعلم و هنرتا کنم نیز من تو را پدری

ما سفر کرده و جهان دیدهتو نبرده رهی و نو سفری

از پی ما بپو که هر که نکردرهروی مینکرد راه بری

ره چنین سخت و با نشیب و فرازرهبر ار نه چسان شوی سپری

آدمیرا بهوش و عقل و خردبندگی کرده اند دیو و پری

راه خیره سران مپو که زیانبینی از سرکشی و خیره سری

گر کنی ره ببزم پرده درانپرده ما و خویشتن بدری

روز و شب بایدت که چون داناساعت عمر خویش بر شمری

هر چه در خور بود بهر ساعتبسپاری و ژرف در نگری

هر شب و روز را سه بهره کنیکه ز هر بهره بهره ای ببری

بهره ای بهر بندگی کردنکه از این بهره نیک بهره وری

وان دوم بهره بهر آسایشکه بگوئی و بغنوی و خوری

وان سه دیگر بکار و کرد جهانآمد و رفت و گفت و بیع و شری

حیله ای به ز راستی نبودتا نگردی بگرد حیله وری

دو جهان از برای تو کردندکه تو از دو جهان عزیزتری

از دو گیتی فزون بود معناتگرچه بسیار خرد و مختصری

تو گدای خدا گدای تو خلقگر گدائی گدای معتبری

هر شب و روز می بگرد سرتگردد این آفتاب باختری

همه گیتی بسوی تو پویندکه تو هم کعبه ای و هم حجری

نزد نامحرمان بحرص و طمعتا بکی آب مردمی ببری

همه گیتی سوی تو ره سپرندکه تو سوی خدا ره سپری