شمارهٔ ۲ - پیرکنعان

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انمرا۸ بیت

گر ندادی آرزوی وصل جانان ،جان مرازندگی نگذاشتی بی او غم هجران مرا

سرو من آغشته در اشک جگر خون من استفارغم گر باغبان نگذاشت در بستان مرا

نیست فرقی در میان شخص من با سایه امبس که در آتش فکنده این دل سوزان مرا

حال من چون پیر کنعان شد کنون چون بینمتبس که آمد سیل اشک از دیده گریان مرا

جامه جان چاک شد در وادی عشق و هنوزهرطرف صد خار غم بگرفته دامان مرا

همچو من یارب که گردد بی نصیب از وصل یارای که دور انداختی از صحبت جانان مرا

این که با مردم مدارا می کنم از بهر توستورنه کی پروا بود از قول بدگویان مرا

خانه من گلخن و فرش من از خاکستر استتاکه چون محیی بخوانی بی سروسامان مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شدت از جدایی و غم دوری معشوقش رنج می‌برد. او احساس می‌کند که بدون وصل معشوق زندگی‌اش بی‌معناست و غم هجرانش او را آزار می‌دهد. او به تصویر کشیدن حالش می‌پردازد، به طوری که دلش در آتش عشق سوخته و اشک‌هایش بی‌وقفه می‌ریزد. شاعر مانند سایه‌ای از معشوقش دور است و در این حس تنهایی و غم به سر می‌برد. او از خداوند می‌خواهد که به افرادی که بی‌توجه به درد و رنج او صحبت می‌کنند، اهمیت ندهد و به زندگی‌اش به عنوان جایی از خاکستر و بی‌سروسامانی اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از وضعیت نامساعد و درد خود در عشق سخن می‌گوید و از معشوقش می‌خواهد که او را درک کند.