شمارهٔ ۱ - روزگار دل

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اردلمرا۷ بیت

در غم عشق تو زان بگذشت کار دل مراکز وفایت کم شود یک لحظه بار دل مرا

فارغم از گشت گلشن کز غم تو هرزمانبشکفد صد گونه گل از خارخار دل مرا

بر دلم باری حوالت کن غم اندوه خودچون توان کردن که کردی غمگسار دل مرا

ماهی ای کو برکنار افتد ز دریا چون بودهمچنان باشد بلا دور از کنار دل مرا

آنکه روزم شد سیه باشد ز بی صبری دلچون تو بودی و فراق یار کار دل مرا

باز آمد روز هجران ناله کن باری ز دلتیره تر بادا ز روزم روزگار دل مرا

چند چون محیی کشد دل در ره تو انتظارسوخت همچون سایه بر ره انتظار دل مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره غم و اندوه ناشی از عشق و دوری معشوق است. شاعر از درد دل و فراق صحبت می‌کند و به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که حتی با وجود زیبایی‌های زندگی، غم عشق معشوق باعث می‌شود که دلش همیشه درگیر و ناآرام باشد. شاعر به تصاویری از گل و خار اشاره می‌کند تا نشان دهد که زیبایی در کنار درد وجود دارد. او همچنین از محنت روزهای فراق و انتظار برای دیدن محبوب می‌نالد و احساس می‌کند که ایامش تیره و تار شده است. اشعار با حسرت و longing تمام می‌شود و نشان‌دهنده غم ابدی عشق است.