شمارهٔ ۴۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: شتما۵ بیت

دارد نشان ز طینت مجنون، سرشت مااز روی هم نوشته قضا، سرنوشت ما

چون دانه دل به خوشه و خرمن نبسته‌ایممحتاج آبیاری برق است کشت ما

انصاف بین که سوی تو رضوان چو دید، گفتچون عارضت گلی نبود در بهشت ما

تا از فروغ روی تو بتخانه درگرفتآتش به کعبه تحفه برند از کشت ما

بنیاد دیر، بر لب دریای رحمت استاز سنگ کعبه فرق بود تا به خشت ما

خلاصه

هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به ویژگی‌های روحی و باطنی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که طبیعت او عاشق و مجنون است. سرنوشت او به نوعی نوشته شده و اگرچه دلش به خوشه‌ای گره نخورده، اما نیاز به رحمتی دارد تا به کشت او آب‌دهد. شاعر از رضوان می‌گوید که وقتی به زیبایی معشوق نگاه کرده، حسرت می‌خورد زیرا آن زیبایی در بهشتش وجود ندارد. همچنین، ذکر می‌کند که نور صورت معشوق به حدی است که حتی بتخانه‌ها را روشن کرده و آتش عشق از کشت او به کعبه می‌رسد. در نهایت، شاعر به بنیاد دیر اشاره می‌کند و می‌گوید که رحمت خداوند همچون دریا است و تفاوتی بین سنگ کعبه و خشت کشت او وجود ندارد.