شمارهٔ ۳۹۹
ما حرف سود خویش برای زیان زدیمخرمن چو گل به نیت باد خزان زدیم
من بعد، ما و حلقه رندان، چه سود کردچندان که حلقه بر در هفت آسمان زدیم
طول امل درازتر از روزگار بوددر زلف یار، دست ز کار جهان زدیم
ما را حجاب دام، نفس در قفس شکستیک بار اگر به سهو، دم از آشیان زدیم