شمارهٔ ۳۴۸

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: اندارم۷ بیت

شود هر موی بر تن شعله، گر پاس فغان دارممن این فواره آتش، ز مردم چون نهان دارم؟

ز دامن تا گریبان، غنچه خون رسته از اشکمبهار ابر چشمم، آب و رنگ زعفران دارم

نیم آگه ز کیش برهمن، لیک این قدر دانمکه بیتابانه هر دم حرف کفری بر زبان دارم

ندارد ناله تاثیری، ز من پرسید اهل دلکه شب تا روز، صد پیک دعا بر آسمان دارم

ز ناکامی نگریم فاش اگر از غیرت دشمنولیکن در بن هر موی، چشمی خونفشان دارم

غمم پوشیده چون ماند، که با هرکس ز بی‌طرفیز راز دل، به خون آغشته حرفی بر زبان دارم

دلم از گوشه گلخن، به گلشن کی کشد قدسی؟خزان آتشم، ننگ از بهار بوستان دارم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و درونی شاعر درباره درد و رنج‌هایش می‌پردازد. شاعر از شعله‌وری درونش سخن می‌گوید که ناشی از فریادهای خاموش اوست. اشک‌هایش همچون گلی است که خون می‌ریزد و چشمانش بهار زعفرانی را به تصویر می‌کشد. او با ناامیدی از دین و مذهب سخن می‌گوید و عقاید خود را با کلمات ناپسند بیان می‌کند. دارایی دعاهایش را به آسمان می‌فرستد، اما در عین حال از ناکامی‌ها و دشمنی‌هایی که با آن‌ها روبروست، رنج می‌برد. غم‌هایش را پنهان کرده و در دل خود، رازهایی دردناک دارد. او به تضاد میان آتش درون و بهار طبیعت اشاره می‌کند و می‌گوید که این آتش در درونش، ننگی بر بهار بوستان است. شعر به نوعی تلخی زندگی و عدم درک عمیق دیگران از احساسات درون شاعر را به تصویر می‌کشد.