شمارهٔ ۳۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: مرا۶ بیت

منم که داغ دلم دشمن است مرهم رانمی‌دهم به شب قدر روز ماتم را

خدنگ یار مگر چاک سینه‌ام بگشود؟که سوخت شعله طوفان عشق عالم را

به گلشنی که نسیم دلم گذشته بر آنز خون دل نتوان فرق کرد شبنم را

مریض عشقم و خون جگر چنان نوشمکه العطش ز جگر خیزد آب زمزم را

به کیش برهمن از دین خبر نداری اگربه پیش بت نبری سجده دمادم را

ز بس که دل به تو مشغول بود قدسی راگذشت عمر و ندانست شادی و غم را

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و رنج دل سخن می‌گوید که به عنوان دشمن او عمل می‌کند و به مرهمی برای زخم‌هایش دست پیدا نمی‌کند. او شب قدر را به روز ماتم تشبیه می‌کند و بیان می‌کند که اگر محبوبش زخم سینه‌اش را باز کند، آتش عشق همه‌ چیز را می‌سوزاند. شاعر همچنین به یاد گلزاری می‌افتد که بوی دلش از آنجا می‌گذرد، اما نمی‌تواند دلش را از زخم‌هایش تفکیک کند. او به شدت تحت تأثیر عشق است و دردش به حدی است که مانند آب زمزم از جگرش جاری می‌شود. در انتها، شاعر به جهل و بی‌خبری‌اش از دین و زندگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که زندگی بدون آگاهی از شادی و غم گذرانده است.