شمارهٔ ۳۲۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ایخویشتنم۶ بیت

چو سایه در ره عشق از قفای خویشتنمبس است خضر ره آواز پای خویشتنم

نمی‌روم ز چمن هیچ فصل، آن مرغمکه گل بریزد و من بر وفای خویشتنم

ز کعبه منفعلم، زانکه در حرم نگذاشتغم بتان نفسی با خدای خویشتنم

چه حیله کرد ندانم دلیل راه وصالکه ره تمام شد و من به جای خویشتنم

مرا چو کام دهی، مدعایم از خود پرسز من مپرس، که خصم رضای خویشتنم

ندانم از چه سرشتند پیکرم قدسیکه همچو جوهر جان، خود بهای خویشتنم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و خودشناسی شاعر است. شاعر در این بیت‌ها به تلاش خود برای یافتن عشق و حقیقت وجودی‌اش اشاره می‌کند. وی در جستجوی عشق به طور مداوم در پی وفاداری به خود است و از جنبه‌های مختلف وجود خویش سخن می‌گوید. او در توصیف سفرش به سوی عشق یادآور می‌شود که هرچقدر هم که تلاش کند، هنوز در تحولی درونی به دنبال شناخت خود و رضایت از آن است. به طور کلی، شعر به زیبایی احساسات انسانی، عشق، خودشناسی و پیچیدگی‌های روحی را به تصویر می‌کشد.