شمارهٔ ۳۱۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اغمشمع۶ بیت

نیافت منصب پروانه چراغم شمعشبی نکرد درین کلبه، کار داغم شمع

ز عکس گل، در و دیوار در چراغان استشب از برای چه آرد کسی به باغم شمع

برای آنکه به پروانه نسبتی دارمبه صد دلیل کند هر طرف سراغم شمع

ز رشک شعله و پروانه داغم و هر شببود فتیله روشن، برای داغم شمع

نخورده‌اند حریفان بزم بر طبعمز هرزه‌سوزی خود کرده بی‌دماغم شمع

چراغ مجلس من تا ز نور طلعت کیست؟که عاشق است چو پروانه، بر چراغم شمع

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی غم و حسرت شاعر برای عشق و زیبایی است. شاعر به خفا و شب، جایی که در کلبه‌اش تنها و غمگین است، اشاره می‌کند و می‌گوید که چراغش مانند پروانه‌ای در جست‌وجوی عشق می‌سوزد. او از زیبایی گل‌ها در دیوارها و حسرتی که از آن می‌برد سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که به عشق و زیبایی پروانه‌وار احتیاج دارد. در ادامه، او به حسادتش نسبت به شعله و پروانه می‌پردازد و از اینکه دوستانش در بزم نمی‌توانند درد او را درک کنند، می‌نالد. در پایان، شاعر به زیبایی و نور عشق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که عاشق همچون پروانه‌ای به چراغ عشق خود می‌سوزد.