شمارهٔ ۲۸۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اندگر۷ بیت

سینه تنگ و من هلاک زخم پنهان دگرخون شو ای دل تا گشاید جای پیکان دگر

پر تامل می‌کند ساقی چو آمد دور مادور ما را ترسم اندازد به دوران دگر

آتش ما یادگارست از گلستان خلیلدر دل هر اخگرش یابی گلستان دگر

حسن اگر خواهی، مرو بیرون چو مهر از یک لباسهر زمان بیرون مکن سر از گریبان دگر

می‌نماید بر سر کوی تو نقش هر قدماز هجوم گریه من، چشم گریان دگر

ریزه سیماب را ماند دل صدپاره‌امدر نثار خنجرت هر پاره را جان دگر

آنکه زاهد کرده عریانش، نه ایمان است و دینعشق دارد در لباس کفر، ایمان دگر

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که در دل دارد صحبت می‌کند و احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. او به سینه‌اش که تنگ شده و زخم‌های پنهان اشاره می‌کند و از دلش می‌خواهد که به جوش آید و اشک بریزد. ساقی را توصیف می‌کند که در اطراف آن‌ها تامل می‌کند و از هراس اینکه دور شود و به یاد آتش عشقش می‌افتد که از گلستان خلیل به جا مانده است. همچنین شاعر می‌گوید که اگر به زیبایی و عشق علاقه‌مند است، نباید از آن دور شود و همچنان باید به آن عشق ورزد. او از گریه و دردش به خاطر وفاداری به معشوق می‌گوید و در انتها به تناقضات ایمان و عشق اشاره می‌کند و از اینکه عشق ممکن است در لباس کفر ظهور کند، یادآوری می‌کند.