شمارهٔ ۲۸۱
عاشق چو شدی، ناله جانکاه نگه دارگر جان به لب آید ز ستم، آه نگه دار
تا سیل بلا گم نکند خانه ما راای گریه، چراغی به سر راه نگه دار
خواهی ز تو پنهان نبود عیب تو، چون صبحهرجا که روی، آینه همراه نگه دار
هر ناله که کردم، نفسی کاست ز عمرمیا رب تو ازین ناله جانکاه نگه دار!
مشتاق نظر، طاقت یعقوب نداردخود را، مه من! از خطر چاه نگه دار
شاید بگشایند دلت را به نسیمیچون غنچه ره فیض سحرگاه نگه دار
سهل است غم دمبدم و ناله جانکاهای عشق، تو از فرقت ناگاه نگه دار
حرفی ز زبانم نکشد بیخودی، ای عشق!در بیخبری از خودم آگاه نگه دار
با یکدمه مهلت، چه مجال بد و نیک است؟خواهی بگسل رشته ما، خواه نگه دار
دوران بگذشت ای شب غم، این چه درازیست؟اندازه این رشته کوتاه نگه دار
قدسی هنر و عیب چو از هم نشناسیخواهی بشکن آینه را، خواه نگه دار