شمارهٔ ۲۰۸

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: اد۶ بیت

عجب قیدی‌ست عشق سخت بنیادمبادا گردنی زین قید، آزاد

همین دانم که کارم رفته از دستنمی‌دانم که کارم با که افتاد

ز غم مردم، که چون من کشته گردمکه خواهد خواست عذر تیغ جلاد؟

ز بس ویرانه‌جویی، بعد مردنز خاکم خانه نتوان کرد بنیاد

نهد در سینه، دل بر پای غم، روشناسد صید آنجا قدر صیاد

مرا گر خانه ویران کرد، شایدکه گردد آسمان را خانه‌آباد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و رنجی است که انسان به خاطر آن متحمل می‌شود. شاعر از قید و بندهای عشق صحبت می‌کند و از آزادی خواستن، در حالی که می‌داند کارش از دستش خارج شده است. او از غم دیگران می‌گوید و احساس می‌کند که کسی عذر او را نخواهد خواست. شاعر به ویرانی‌های ناشی از عشق اشاره می‌کند و به این فکر می‌کند که آیا می‌توان با وجود این ویرانی‌ها، بنایی دوباره بنا کرد. در نهایت، او به این نکته می‌پردازد که شاید ویرانی‌اش به آبادانی آسمان منجر شود، به‌طوری‌که حتی غم و دردش هم می‌تواند به نوعی او را به کمال برساند.