شمارهٔ ۲

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ابرا۶ بیت

شام خطت گرفته ز صبح آفتاب رازان روز خوش نمانده جهان خراب را

بر نام هیچ‌کس رقم روز خوش نبودخواندیم هر دو رو ورق آفتاب را

بی‌غم نفس نمی‌کشم و جای عیب نیستگر دردکش به لای برآرد شراب را

از سوختن منال چو بردی به غم پناهنسپرده کس به شعله امانت کباب را

ساغر مدد ز باطن مینا طلب کندصبح است پیر و پیش قدم آفتاب را

قدسی دلم خلل نپذیرد ز حادثاتنتوان خراب کرد سرای خراب را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان حالتی از ناراحتی و نومیدی می‌پردازد. شاعر با اشاره به زیبایی‌های صبح آفتاب، تأکید می‌کند که روزهای خوشی دیگر وجود ندارند و دنیا به خرابی دچار شده است. او بر این نکته تأکید می‌کند که هیچ‌کس روزهای خوب را تجربه نکرده و در کنش‌های خود غم را احساس می‌کند. همچنین، اشاره به پناه بردن به نوشیدنی‌ها به عنوان راهی برای فرار از درد دارد و نگرانی از سوختن دل در شعله‌های غم را بیان می‌کند. شاعر در نهایت، بر ناگسستنی بودن دل قدسی خود از حوادث تأکید می‌کند و می‌گوید که نمی‌توان سرای خراب خود را خراب‌تر کرد.