شمارهٔ ۱۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارمرا۷ بیت

ز هجر کرد خبردار وصل یار مراصلای گشت خزان می‌دهد بهار مرا

سواد زلف بتان است نسخه بختمسفیدبخت ندیده است روزگار مرا

ز عشق تا شدم آسوده زارتر گشتمفزود نشئه این باده از خمار مرا

فغان که سوختم و آستین لطف کسینرفت آینه خاطر از غبار مرا

ز قدر مردمک چشم آفتاب شومبه قدر ذره اگر بخشی اعتبار مرا

چو گفتمش ز چه بستی کمر به خونم گفتکمر برای همین بسته روزگار مرا

نماند آرزویی در دلم که مردم چشمبه سعی گریه نیاورد در کنار مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج ناشی از جدایی و عشق سخن می‌گوید. او به یاد وصال معشوق و تأثیر خواب و خیال آن بر روزگار خود اشاره می‌کند و از آنها به عنوان عنصرهایی که بر سرنوشتش تأثیر می‌گذارند، یاد می‌کند. شاعر به وضعیت زار و خراب خود در عشق اعتراف می‌کند و بر این باور است که حالتی از خمار و ناامیدی بر او غلبه کرده است. او همچنین بیان می‌کند که با همه‌ی کوشش‌ها و اشک‌ها، نتوانسته امیدی در دلش باقی بگذارد و روزگارش به گونه‌ای است که نتوانسته از غبار غم رهایی یابد. به طور کلی، شعر نمایانگر عواطف عمیق و احساسات پیچیده‌ی انسانی در مواجهه با عشق و جدایی است.