شمارهٔ ۱۵۳

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: مبراید۵ بیت

از چشمه‌سار چشمم از بس که نم برآیدترسم که رفته رفته طوفان غم برآید

از اتحاد چشمم با پای، در ره عشقمالم چو دیده بر خاک، نقش قدم برآید

گر دست شام هجران گیرد گلوی شب رامشکل که تا قیامت، از صبح، دم برآید

در موج‌خیز دریا هر لحظه نیست طوفانکز رشک آب چشمم دریا به هم برآید

از بار محنت دل فرسود جسم قدسییک مشت استخوان چند با کوه غم برآید؟

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و غم ناشی از عشق و جدایی است. شاعر از چشمه‌سار چشمانش سخن می‌گوید که پر از اشک است و نگران است که غم بیشتر شود. او به اتحاد چشم و پایش در عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که این عشق باعث می‌شود که مال او، مانند دیده‌اش، به خاک بیفتد. همچنین او از شب‌هایی صحبت می‌کند که هجران آن‌ها را به شدت تحت فشار قرار داده و بیان می‌کند که اشک‌هایش مانند دریا به طوفان تبدیل می‌شود. در نهایت، شاعر از خستگی جسمی و روحی ناشی از غم سخن می‌گوید که حتی بدن او، مانند استخوانی در برابر کوه غم کوچک می‌شود.