شمارهٔ ۹۸

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: می۷ بیت

نوازیم تو اگر بر نگارش قلمینماند از غم هجر تو بر دلم المی

به یاد نرگس مستت همیشه بیمارمبیا به پرسش احباب رنجه کن قدمی

نکرده بر تو اگر ختم حسن صانع حسنکشیده از خط سبزت چرا به رخ رقمی

دو چیز خوشترم از چهار جوی رضوانستمکیدن لب جام و دگر لب صنمی

مده ز دوزخ و فردوس ناصحا پندمکه ره به دل ندهم جز رضای دوست غمی

کنون که چشم تو بر می خوران دهد فتویبه بام خانه بکوبم من از چه رو علمی

مراد دهر چو موقوف سیم و زر باشدبسوز جان تو غبارا که نیستت درمی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد فراق محبوبش سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که تنها با نوشتن و یادآوری او می‌تواند کمی از غم خود را تسکین دهد. او به زیبایی چهره محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق و دیدن او برایش از همه چیز ارزش بیشتری دارد. همچنین به هیچ نصیحتی درباره بهشت و دوزخ توجه نمی‌کند و فقط خواسته‌اش رضایت محبوبش است. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید دارد که اگر زندگی‌اش به مال و ثروت گره خورده باشد، تنها غم و آتش درونش را خواهد داشت.