شمارهٔ ۸۱

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: انه۱۰ بیت

زند چون آتش حسنش زبانهدو صد خرمن بسوزد بی بهانه

دلا گر نیستی پروانه بگذرکه سرکش گشت آتش را زبانه

سَر هستی ندارم بی تو دیگرکه بردارم سَر از این آستانه

دلا دیدی که صد ره با تو گفتمخط و خال بتان دام است و دانه

چو شمع از سوختن پروا نمیکردچرا شد دامنش پروانه خانه

خرابم کرد عشق امّا ندانمدر این ویران نهفت آن گنج یا نه

مرا ساقی سحرگه ساغری دادکه فارغ گشتم از دُرد شبانه

چو ماهی مردم چشمم هراسانز موج اشک می گیرد کرانه

بیا ساقی بیا تا مِی بنوشمبه بانگ بربط و چنگ و چغانه

یکی بر کش نقاب از مهر رخسارکه برخیزد غبار از این میانه

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به شدت به عشق و زیبایی معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او همچون آتش است که می‌تواند همه چیز را بسوزاند. او از پروانه‌ای یاد می‌کند که شجاعت ندارد در برابر آتش عشق، و نمی‌تواند فرار کند. شاعر می‌گوید که وجودش بدون معشوق معنی ندارد و بارها عشق را با زیبایی معشوق در ارتباط می‌بیند. همچنین، او از ساغی درخواست می‌کند تا او را از غم‌ها رها کند و به او می‌گوید که بیاید و نگاهی به چهره زیبا و معشوق بیندازد تا غبار غم از او برداشته شود.