شمارهٔ ۴۸

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اق۶ بیت

اگر چه نیست ترا هیچ پاس اهل وفاقبیا که طاقتم از دوریت رسیده به طاق

کمان ابرویت ار مختلف زند تیرمرواست آنکه گهی جفت خوانمش گه طاق

به دشمن این سخن غم فزا نباید گفتکه تنگ بسته بخون ریز دوست دست نطاق

درون سینۀ ما نیست کینۀ احدیدلی که خانه عشق است نیست جای نفاق

مرا مهارت خط پیاله آنقدر استکه فی الحقیقه فلاطون حکمت الاشراق

بگو به گوش زمین ای غبار چون خسبیتو ساکنی متحرک چراست هفت رواق

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع عشق و دوری از معشوق می‌پردازد. او از بی‌پاسخی و بی‌توجهی معشوق شکایت می‌کند و اذعان دارد که طاقت دوری‌اش تمام شده است. شاعر به زیبایی ابرو معشوق اشاره می‌کند که چگونه می‌تواند او را به دو دسته مختلف تقسیم کند. همچنین تاکید می‌کند که در دلش هیچ کینه‌ای نسبت به کسی ندارد و عشق در او جای نفاق نیست. در پایان، به حکمت و دانش خود اشاره می‌کند و از زمین می‌خواهد که چرا باید در سکون باشد در حالی که رویدادها در اطرافش در حال تغییرند.