شمارهٔ ۸۵ - در غزل است

۱۰ بیت

زلف تو دین مرد دینی بردرویت آب حریر چینی برد

لعبت دیده قوامی راصورت تو بلاله چینی برد

عارض لاله رنگ گل فامتقدر اندام یاسمینی برد

لب لوزینه وار پرشکرتطعم حلوای انگبینی برد

برنشان پی تو در ره توچشم من گوی ره نشینی برد

خر پالانکش من اندر عشقرونق استران زینی برد

ساقی عشق تو ز عالم دستاز لطیفی ز پیش بینی برد

داد ما را بسی پیاله غمآنگهی نام ساتگینی برد

ناگهان زلف بی امانت توهمه دلها به ناامینی برد

من چه گویم که آن من باریازمیان دو چشم بینی برد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است. شاعر به تشبیه‌های مختلفی از ویژگی‌های ظاهری معشوق می‌پردازد و هر بخش از شعر به وصف جنبه‌ای از زیبایی او می‌پردازد. از زلف و چهره گرفته تا لب‌ها و رنگ پوست، هر کدام به نوعی احساس عشق و تمایل به معشوق را بیان می‌کند. همچنین، شاعر به حالت‌های عاشقانه و غم‌های ناشی از عشق اشاره دارد و نشان می‌دهد که چقدر این عشق می‌تواند عمیق و در عین حال دردناک باشد. در نهایت، شاعر از غم و ناامیدی ناشی از دوری معشوق صحبت می‌کند و به طور کلی، تصویر واضحی از عشق و زیبایی در شعرش ترسیم کرده است.