شمارهٔ ۸۳ - در غزل است

۷ بیت

دلبر من کودکست ناز نداند همیروز مراتیره کرد راز نداند همی

درد دل ریش من گر نشناسد سزدرنج دل «آزورادباز»؟ نداند همی

راست بعینه بتم ؛ به طبع چون آتش استداند سوزندگی ؛ ساز نداند همی

قدر دلم وصل او؛ داند نه هجر اوقیمت زر چون محک گاز نداند همی

چشم ستمکار او؛ چون لب او کی بودرفتن خوش همچو کبک، باز نداند همی

کی چو قوامی رهم؛ تا به قیامت ز عشقکم دل مسکین ز رنج، ناز نداند همی

پای من از جای شد؛ در غم آن بت که اودست چپ از دست راست؛ باز نداند همی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلتنگی شاعر نسبت به معشوقش است. شاعر می‌گوید که دلبرش هنوز ناز و دردهای عشق را نمی‌شناسد و از رنج‌هایی که عشق به او داده بی‌خبر است. او به سوزندگی و شدت عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که ارزش واقعی دلش را تنها خود معشوق می‌داند. در ادامه، شاعر حسرت می‌خورد که معشوقش نمی‌تواند دردهای او را درک کند و به تعبیر زیبایی درباره الگوهای عشق و جدایی پرداخته است. در نهایت، او بیان می‌کند که عشقش او را به شدت رنج می‌دهد و معشوق به طور کامل نمی‌تواند این حس را درک کند.