شمارهٔ ۷۶ - در غزل است

۸ بیت

تا تو باشی مرا جهان چه بودتابود بوسه تو جان چه بود

با جمال تو ماه را چه خطربا کمال تو آسمان چه بود

چون لب لعل فام بگشائیگوهر اندر میان کان چه بود

چون رخ لاله رنگ بنمائیگل تازه به بوستان چه بود

عشق بی نام و بی نشانم کردعاشقی را جز این نشان چه بود

درد دل با تو شرح نتوان دادتو چه دانی که این و آن چه بود

سود کرد قوامی از غم تو استباتو در بند سوزیان چه بود

من چه دانم که چیست قیمت توخر چه داند که زعفران چه بود

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر احساسی عمیق و عاشقانه هستند. شاعر به اهمیت محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که نبود او، جهان معنایی ندارد. او با زیبایی محبوبش همه چیز را بی‌ارزش می‌داند و عشقش را بدون نام و نشان می‌بیند. درد و دل‌ها را نمی‌توان با دیگران در میان گذاشت، زیرا تنها اوست که می‌تواند حس واقعی را درک کند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که عشق و ارتباطش با محبوبش از هر چیز دیگری باارزش‌تر است و هیچ کس نمی‌تواند ارزش او را درک کند.