شمارهٔ ۵۷ - در غزل است

۹ بیت

کسی در عشق تو دلریش باشدکه مسکین عاشق و درویش باشد

ز شادیها شود بیگانه آن دلکه با اندوه عشقت خویش باشد

هر آن کو صحبت سیمرغ جویدبه هر حالی محال اندیش باشد

فغان از چشم مست تو که پیوستموافق سوز و کافرکیش باشد

بود درمان هجرت درد عاشقکه یاد گرگ رنج میش باشد

پسندی کز لب نوشینت ای جانجهان را نوش و ما را نیش باشد

هر آن کو عشق بازد با تو معشوقزهر عاشق بتر دلریش باشد

ندانی پس نگارینا که آن راکه بامش بیش برفش بیش باشد

پس از هر سروری باشد قوامیتولی در عشق بیش از پیش باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و رنج عشق است. شاعر به عشق و حالاتی که عاشق تجربه می‌کند، اشاره می‌کند. او می‌گوید که کسی که عاشق است، ممکن است دلش بشکند و در عین حال با فراق و امید هم روبرو شود. عشق می‌تواند دل را بیگانه از شادی کند و به سراغ اندوه ببرد. شاعر همچنین به این نکته اشاره دارد که در عشق، چیزی غیرممکن و محال نمی‌تواند وجود داشته باشد. در نهایت، او بیان می‌کند که عشق در هر حالتی پیچیدگی‌های خاص خود را دارد و فراتر از هر سروری، خواسته‌های بیشتری را از عاشق می‌طلبد.