شمارهٔ ۳۵ - در استنجاز وعده دست آور نجنی از زرگری ابوالمفاخر نام
ای خواجه بوالمفاخر زرگر به وعده هاچشمم چو سیم کرد کف زرپرست تو
زن کرده ایم زینت زن در دکان تستوز رنج مانده ایم چوماهی به شست تو
گفتی مرا که پای او زنجش به دستم استاین هم درستئی است که آرد شکست تو
تا کی به دست داری آخر بنه ز دستتا نشکند شد و آمد و خیز و نشست تو
هیچ افتدت که باز دهی تا بزن دهمکز بهر پای اوست نه از بهر دست تو