شمارهٔ ۱۹ - در شکایت از عدم وصول حوالتی که برای او شده است

۹ بیت

ای خواجه تا کی از تو بیداد و ظلم بر منتا چندمان دوانی « . . . » به گرد خرمن

کردی مرا حواله با گنده ای و پیریاین عار شهر و روستا آن ننگ کوی و برزن

از عشوه ها نگفتم چون پسته کنندمدر دستشان می فکن در پای سیم افکن

آن گویدم بدین شو وین گویدم بدان شومن در میانه حیران تو بر کناره برزن

چون گویمش که دستار آن گویدم که اینکبردار و ریشه می کن یعنی که ریش می کن

ای صدر دین که بادی با خیر و خرمیهااندر میانه ما منداز شر و شیون

ما را حواله ای کن زین به که نیست پیداآن زن به مزد مسکین در هیچ جا و مسکن

تا کی دهم صداعت در دم این پلیدانکه آخر بهشت نتوان برساختن ز گلخن

گندم بدول بادا با تو مرا همیشهشادانه باد جوجو مرجوی ارزن ارزن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی گلایه و شکایت از ظلم و بی‌عدالتی است. شاعر از خواجه خواهان برقراری عدالت و پایان دادن به بیدادگری‌هایی است که بر او می‌رود. او از نارضایتی خود از شرایط زندگی و تبعیض‌هایی که شاهد آن است، سخن می‌گوید. شاعر به تناقض‌هایی که در رفتار و گفتار دیگران وجود دارد اشاره می‌کند و از سردرگمی و درماندگی خود در این وضعیت ابراز نارضایتی می‌کند. او همچنین به این نکته می‌پردازد که نمی‌تواند برای رسیدن به خوشبختی، در میان ظلم و ستم زندگی کند و خواهان تغییر اوضاع است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که بهشت نمی‌تواند با شرایط کنونی ساخته شود و از بی‌عدالتی‌هایی که تحمل کرده است، ابراز خستگی می‌کند.