شمارهٔ ۱۲

۱۱ بیت

دولتت گر نیک ننوازد مراروزگار بد بر اندازد مرا

بینوائیها بسوزد جان منگرنه جودت برگها سازد مرا

پایمال هر خسم دارد سپهرسعی تو گرسرنیفزاید مرا

از سعادت چون کنم طرف کمرچون نحوست کیسه پردازد مرا

از عنایتهای تو از زر و سیمدستها گستاخ چون یازد مرا

کز شکایتهای دولت جان و تناز تف اندیشه بگدازد مرا

گر معینی باشی اندر حق مندل به بخت جاودان نازد مرا

تو عنایت کن که آنگه روزگارگر بخواهد گرنه،بنوازد مرا

گر به خدمت کم رسم دست زمانهر زمانی جنگی آغازد مرا

وربه خدمت می رسم چوگان چرخبر دردت چون گوی می بازد مرا

من سوار و مرد این میدان نیماسب اقبال تو می تازد مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از ناهماهنگی بین محبت و عاطفه‌ دولت و روزگار سخن می‌گوید. او از سختی‌ها و مشکلاتی که زندگی به او تحمیل می‌کند، گلایه کرده و تأکید می‌کند که حتی اگر دولت به او لطف کند، مشکلات همچنان وجود دارند. شاعر از بینوایی و غم‌های زندگی می‌نالد و می‌خواهد که اگر دولت او را مورد لطف قرار دهد، روزگارش تغییر کند. او به عدم کنترل بر سرنوشت و ناامیدی از خوشبختی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که بدون حمایت و عنایت دولت، به سختی‌های بیشتری دچار خواهد شد. در نهایت، او بر این باور است که موفقیت و کامیابی به ارادهٔ دیگران بستگی دارد و او تنها سرباز این میدان پرخطر است.