شمارهٔ ۹۸

وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)قافیه: ن۱۵ بیت

ای زدوده دل و زدوده سخنتازه گشت از تو روزگار کهن

زائران سر نهاده اند بتومال تو زین قبل نگیرد تن

بگشائی دل یکی به سخابزدائی دل یکی بسخن

بی تو رادی چو دیده بی دیداربی تو شادی چو دست بی ناخن

وعده کردی مرا بزیر نخووعده خویش را خلاف مکن

آی آفت شهر و فتنه برزناز روی تو خیره ماند مرد و زن

ماهی و که دید ماه سنگین دلسروی و که دید سر و سیمین تن

ای من رهی آن دو چشم زوبین دارای من رهی آن دو دست زوبین زن

زان دستان بسته دل شده عاشقزین زوبین خسته تن شده دشمن

گر من ز غم بمیرم سزد تا توبا میر همی روی سوی ار من

چون جوشن پوشیدی گه رفتنشد تیر علم را دلم بند جوشن

پیراهن آهن آن دلت بس بادز آهن چکنی تو نیز پیراهن

نه در خور جنگ و در خور رزمیای در خور بزم و در خور گلشن

یارب تو بگردان نیت خسروزین عزم درست کردن و رفتن

گر میر مرا رها کند زندهبه آید مرا زین غزا کردن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره محبت و عشق به معشوق است و احساسات عمیق شاعر را بیان می‌کند. شاعر از تغییراتی که از عشق به وجود آمده صحبت می‌کند و اینکه روزگار کهن تازه شده است. او به معشوق وعده می‌دهد و می‌خواهد که این وعده را فراموش نکند. شاعر همچنین به تنهایی و کمبود عشق اشاره می‌کند و آن را به حالتی شبیه به بی‌نقشی و بی‌خودی توصیف می‌کند. در نهایت، او از اندیشه‌های خود درباره عشق و جنگ و صلح می‌گوید و آرزو می‌کند که معشوق او را رها کند تا از غم و اندوه نجات یابد. شعر به زیبایی احساسات عاشقانه را با تصاویری شاعرانه و نمادین به تصویر می‌کشد.