شمارهٔ ۹۳

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ان۴ بیت

هان صائم نواله این سفله میزبانزین بی نمک ایا منه انگشت بر دهان

لب تر مکن به آب که طلق است در قدحدست از کباب دار که زهر است توامان

با کام خشک و با جگر تفته در گذرایدون که در سراسر این سبز گلستان

کافور همچو گل چکد از دوش شاخسارزیبق چو آب برجهد از ناف آبدان

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به میهمانی و لذت‌های آن اشاره می‌کند، اما با نوعی نیش و کنایه به بی‌نمکی و کم‌ارزشی این تجربیات می‌پردازد. او هشدار می‌دهد که در این مهمانی از آب و غذاهایی که ممکن است مضر باشند صرف‌نظر کند. همچنین، تصویری از طبیعت و زیبایی گلستان به همراه طمع خوشایند کافور و زیبق را به تصویر می‌کشد، اما در کنار آن احساس بی‌میلی و نارضایتی از وضع موجود را بیان می‌کند. در نهایت، حس میهمانی به زیبایی‌های طبیعت آمیخته شده است، اما تضاد بین آنها به وضوح قابل مشاهده است.