شمارهٔ ۹۱

قافیه: ادم۹ بیت

نهادم بر جدائی دل نهادمنیایی تا تو باشی نیز یادم

شکیبائی ببستم با دل خویشدر شادی بروی اندر گشادم

فراوان اوفتادم در غم عشقتو پنداری که این بار اوفتادم

رها کردم بصبر از هر کسی دلجفا و جور کس را تن ندادم

نهادم قفل خرسندی بدل بربه تیمار فراقت دل نهادم

اگر چون ذره گردم در فراقتنخواهم کاورد سوی تو با دم

فراوان محنت عشقت کشیدمفراوان بر جفاهات ایستادم

نجستی تا بدی یک روز مهرمنکردی تا بری یک روز یادم

نورزم بیشتر زین صحبت تونه از بهر جفاهای تو زادم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از جدایی و درد عشق سخن می‌گوید. او تصمیم به جدایی گرفته و به خود وعده می‌دهد که دیگر یاد معشوق را نکند. با این حال، او از غم عشق رنج می‌برد و می‌گوید که هرگز به خاطر سردی و بی‌محبتی معشوق به او نمی‌خواهد برگردد. شاعر اشکالات و جفاهایی که از سوی معشوق دیده را می‌پذیرد و می‌گوید که تا به حال با صبر و تحمل با این مشكلات مواجه شده است. او به این نتیجه رسیده که گفت‌وگو و صمیمیت با معشوق برایش دردسرساز بوده و از آن فاصله می‌گیرد.