شمارهٔ ۷۷
ای توئی بیچارگان را چاره و فریادرسایزد از هر دو بند و سختی مر ترا فریادرس
هرکه را رنجی بدو آمد تو برداری ازوبر ندارد رنج تو جز کردکار پاک و بس
جز بکردار نشاط و ناز نگذاری قدمجز بگفتار وفا و جود نگشائی نفس
ایزدت فریادرس بادا بهر کاری کجاخلق عالم را بهر کاری توئی فریادرس