شمارهٔ ۷۶
منم ز حسرت دیدار یار زار و نزارهمی بگریم چون ابر نوبهاری زار
یکی درخت بکشتم ببوستان امیدکه ناز بودش برگ و نشاط بودش بار
بآب مهرش پروردم و بباد هویبآفتاب وفا و بماهتاب دمار؟
بقهر باد فراق از کنار منش بکنداز آب چشمم دریا کنار کرد کنار
چو یاد آیدم از مشگبوی نرگس اوشود دو نرگس من لاله برگ لؤلؤ بار
چو یاد آیدم از بی قرار سنبل اوجدا شود ز دل و جان من شکیب و قرار
بسی چشیدم زان مشگبوی دو لب مینماند با من حاصل مگر بلای خمار
بسی بسودم گلبوی لاله رنگ رخشفراق او بدل من خلید همچون خار
چنانکه داور از آن ماه داد من نستدمراد هاد صبوری بعشق او دادار