شمارهٔ ۲۲

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اهاست۸ بیت

تا ماه مرا رفتن با خیل و سپاه استهر روز مرا دل بره و دیده براه است

پر گرد سپاه است دو رخسار من از غمتا بر گل رخساره او گرد سپاه است

چون زلف درازش غم هجرانش دراز استچون چشم سیاهش ز غمم روز سیاه است

از رفتن او رامش و آرامش من رفتگر زود نیاید بر من کار تباه است

اندیشه او بر دل من کوه گرانستوز رنج و عنا گونه من گونه کاه است

چون قامت او هست دلش یکتا با مندرد من از ایشانست او را چه گناه است

ای آنکه ترا ماه تمام از بر سرو استای آنکه ترا لاله سرخ از بر ماه است

دردی بجهان نیست که من بی تو نخوردمگر بر من بیچاره ببخشی نه گناه است

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به غم و اندوه خود بر اثر جدایی از محبوبش می‌پردازد. او احساس می‌کند که هر روز دلش بیشتر می‌شکند و چشمانش از غم پرآب است. زیبایی محبوبش، که مانند زلف دراز و چهره‌ای چون گل است، او را به شدت دلتنگ کرده و غم هجرانش غیرقابل تحمل شده است. شاعر می‌گوید که با رفتن محبوبش آرامش و خوشحالی‌اش از بین رفته و رنج‌هایش به قدری زیاد است که به آن‌ها به میزان وزن کوه می‌ماند. او از محبوبش می‌خواهد که به او نگاه کند و می‌گوید هیچ دردی در دنیا نیست که او بدون محبوبش نچشیده باشد و اگر محبوبش بر او ببخشد، گناهی در این کار نیست.