شمارهٔ ۱۴۶

قافیه: وی۹ بیت

کجائی تو این راحت جان کجائیکجائی که هر چند خوانم نیائی

بریدم همه آشنائی ز وصلتفراقت برد از طرب آشنائی

مرا هر زمانی هوایت بپرسدکه در هجر آن ماه خامش چرائی

ایا یوسف حسن تا تو برفتیچو یعقوبم اندر غم مبتلائی

بجانت خریدار بوده است عاشقکه هستی چو یوسف ز خوبی جدائی

نه از سنگ بشکست دست وصالتکه دارو شود ای صنم مومیائی

چراغ وصالت میان باد کشتستکز او تیره باشد مرا روشنائی

چه سود است هجر و وصالت که ما رازمانه کشیده است تیغ جدائی

جدائیت حکم خدایست بر منحذر چون کنم من ز حکم خدائی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر از شادی و خوشحالی خود به خاطر دریافت نامه‌ای از دوست سخن می‌گوید که نشان‌دهنده پیوند عمیق‌تری میان آن‌هاست. او به دوستی‌اش اطمینان دارد و بر این اعتقاد است که دوستش همیشه راستگو بوده است. شاعر عشق و جوانی‌اش را فدای دوست می‌کند و ابراز می‌کند که دوری از او برایش سخت و غم‌انگیز است. او با اشاره به زیبایی عشق، از دوستش می‌خواهد که به او نزدیک شود تا دوباره محبت و شادی را تجربه کند. در پایان، بر رابطه‌ای متقابل تأکید می‌کند که در آن هر دو طرف خواسته‌ها و محبت‌های یکدیگر را در نظر می‌گیرند.