شمارهٔ ۱۴۵

قافیه: انی۶ بیت

ای آفتاب شاهان شاهی و بی قرینیپاک از همه بلائی چون گیتی آفرینی

با راستی رفیقی با مردمی قرینیرایند جمله شاهان تو رای آفرینی

گرچه مه زمانی ورچه شه زمینیاز همت بلندی بر چرخ هفتمینی

از بخردان خیاری وز راستان گزینیاز بهر این ز یزدان جز راستی نه بینی

هم نور تاج و تختی هم فر اسب و زینیهم شاه بی خلافی هم میر راستینی

بر خاتم سخاوت ماننده نگینیبا زائران بصلحی با خواسته بکینی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس جدایی و درد ناشی از دوری محبوب است. شاعر از فقدان محبوب و غم و اندوهی که بر دلش سنگینی می‌کند، سخن می‌گوید. او به یاد آشنایی‌ها و لحظات شیرین با محبوب خود می‌افتد و از قرار نبودن او در کنار خود ناراحت است. شاعر خود را به یعقوب تشبیه می‌کند که از جدایی یوسف رنج می‌برد و این دوری را به حکم خداوند نسبت می‌دهد. او به دنبال دلیل جدایی و احساس ناتوانی در مقابله با آن است. به طور کلی، شعر به عواطف عمیق عاشقانه و غم جدایی می‌پردازد.