شمارهٔ ۱۲۰

قافیه: یده۶ بیت

ای جان بدسگالان جفت گداز کردهوی طبع نیک خواهان انباز ناز کرده

شد روزه خجسته عید مبارک آمداندر گشاده یابی این در فراز کرده

درهای رنج بادا بر تو فراز دائمدرهای عیش بادت بیوسته باز کرده

از خلق بی نیازی هستی جهانیان رااز خواسته ببخشش دل بی نیاز کرده

چون می خوری امیرا باده طراز میخورکر مشگ ناب کردی بر گل طراز کرده

گر شعر کوته آمد چون می خورم بشادیشعر دراز خوانم فردا نماز کرده

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل پریشان و رنجور خود سخن می‌گوید. او به تلخی‌ها و سختی‌هایی که در عشق کشیده، اشاره می‌کند و احساس می‌کند که شادی از او دور شده است. دلش به عشق گرفتار شده و او در جستجوی معنای واقعی دلش است. شاعر به دیگران می‌پرسد که این دل کیست و متوجه می‌شود که دلش در واقع عشق اوست. او در می‌یابد که عشقش چنان او را تغییر داده که دیگر خود را نمی‌شناسد. با این حال، او همچنان در تلاش است تا از عشق زیبا بهره‌مند شود و به خوبی معشوقش اشاره می‌کند که بی‌نظیر است. در نهایت، او به تلخی‌های جدایی اشاره دارد و می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند تلخی جدایی را درک کند مگر آنکه خود آن را تجربه کرده باشد.