شمارهٔ ۱۰۱
آرامش جان من آرام روان منروشن بتو چشم من شادان بتو جان من
بالات چو تیر من مژگان چو سنان منگیسو چو کمند من ابرو چو کمان من
بیهوده چرا داری ای سرو روان مننومید چرا داری از وصل روان من
از بس که همی جویی از هجر زیان منریش است نهان من زار است عیان من
دانیم بهر حالی ای جان جهان منمن راز نهان تو تو راز نهان من
هستم ز دل آن تو هستی ز دل آن منبل نیست زبان تو شیرین چو زبان من