شمارهٔ ۱۰۰

قافیه: ین۱۰ بیت

گر ندیدی بهشت و حورالعیناینک این مجلس امیر ببین

جام می را چو حوض کوثر دانساقیان را بسان حورالعین

مطربان نشسته در مجلسزرد و گریان چو عاشق مسکین

بر یکی سو امیر عبداللهآن خداوند مهتران زمین

وز دگر سوی بوالمعمر گردهست خورشید علم و دانش و دین

تا برون آید از صدف لؤلؤتا بتابد از آسمان پروین

دولت و عز میر مملان باداو بشادی و دشمنش غمگین

او بدیدار میر عبداللهبر نهاده بکف می رنگین

تا زمین باد شاد باد این زانتا زمان باد شاد باد آن زین

حاسد آن همیشه چون فرهادناصح این همیشه چون شیرین

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف یک مجلس رونق و شادی می‌پردازد. شاعر به بهشت و حورالعین اشاره می‌کند و از شادی و زیبایی مجلس می‌گوید. در این مراسم، جام‌ها مانند حوض کوثر پر از می هستند و ساقی‌ها همچون حورالعین، زیبا و دلربا جلوه‌گری می‌کنند. مطربان در مجلس نشسته‌اند و چهره‌هایشان غمگین و زرد است، همچون عاشقانی بی‌قرار. امیر عبدالله، رئیس این مجلس و مردان بزرگ زمین به چشم می‌آیند، و در سوی دیگر، شخصیت علمی و فرهیخته‌ای به نام بوالمعمر وجود دارد. او نیز همچون خورشید علم و دانش می‌تابد. شاعر با آرزوی شادی و عزت برای امیر و مملکتش، بر دلسردی دشمنان تأکید می‌کند. شعر به نوعی عشق و حسادت را نیز بازگو می‌کند؛ حسادت به فرهاد و نصیحتی شبیه شیرین را بیان می‌کند. به‌طور کلی، این شعر جلوه‌ای از زندگی شاد و پررنگ و لعاب را به تصویر می‌کشد.