شمارهٔ ۱۰ قافیه: است۳ بیت بسرای سپنج مهمان رادل نهادن بممسکی نه رواست زیر خاک اندرونت باید خفتگرچه اکنونت خواب بر دیباست با کسان بودنت چه سود کندکه به گور اندرون شدن تنهاست