شمارهٔ ۸۸ - در مدح ابوالیسر

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ار۳۲ بیت

نگار کرد رخ من بخون دیده نگارکنار کرد بیکبارگی مرا ز کنار

من از جدائی آن دلبر فریشته خویز خورد و خواب جدا مانده ام فریشته وار

ز بسکه هجر همی کاهدم چنان شده امکه مهر بر سر دیوار و کاه بر دیوار

بسان نار کفیده شده است دیده منوز او سرشگ رونده بسان دانه نار

گرفت از آن لب چون باده جان من مستیگرفت از آن دل چون روی رای من زنگار

همیشه رنج مرا و دو زلف او پیچانهمیشه درد مرا و دو چشم او بیمار

نشاط من بربود و بخصم داد نشاطقرار من بکسست و بهجر داد قرار

اگر شرنگ بداری بر ابر لب دوستوگر زریر بداری مقابل رخ یار

بساعت اندر گردد شرنگ همچو شکربساعت اندر گردد زریر چون گلنار

ایا مهی که ز تو خوار شد مه گردونایا بتی که ز تو خوار شد بت فرخار

بقد سروی گر سر و ماه دارد بربروی ماهی گر ماه مشگ آرد بار

ز رنگ و روی تو من بی نیازم از بزازز بوی زلف تو من بینیازم از عطار

که پیش روی تو مانند قار باشد قیرکه پیش زلف تو مانند قیر باشد قار

اگر ببویم زلفین تو کنی پرخاشوگر ببوسم رخسار تو کنی پیکار

سپاسدار نه ای کآن ببویدت زلفینپسند کار نه ای کان ببوسدت رخسار

که دیده باشد و بوسیده صد هزاران رهرکاب عالی و مجلسگه سهپسالار

چراغ ناموران جهان ابوالیسر آنکه یمن و یسرش هستند بر یمین و یسار

بجود بر سر گردون همی زند افسربجنگ بر سر شیران همی کند افسار

ولی همیشه فرازان بدو و دشمن پستعدو همیشه فروزان بدو و خواسته خوار

ز بار انده تا رستخیز رسته شودهر آن کسیکه بدیدار او بیابد بار

بطبع ناید چندان بصد قرون مردمز کان نخیزد چندان بصد قران دینار

که او بکشت گه کینه آختن یکراهکه او بداد گه بزم ساختن یکبار

ز بسکه کشت تهی کرد عالم از اعداز بسکه داد تهی کرد عالم از دینار

بدستش اندر شادی بتیغش اندر غمبمهرش اندر منبر بکینش اندر دار

ز کین او ببهار اندرون همیشه خزانز مهر او به خزان اندرون همیشه بهار

ستاره گشت به فرهنگ و فضل او خوشنودزمانه داد به تدبیر و رای او اقرار

ایا نشانده بباران جود گرد نیازو یا نموده بخورشید فضل روز وقار

سخا ز دست تو پیدا چو ذره از خورشیدوغا بتیغ تو پیدا چو نقطه از پرگار

تو چون میانه ای و دیگران همه چو درتو چون فذالکی و دیگران همه چو شمار

ز بخشش تو نمانده است ذره ای خواهشز رامش تو نمانده است نقطه ای بیمار

همیشه تا نتوان کرد خار فرد از وردهمیشه تا نتوان کرد نور دور از نار

ز نار باد ابر جان دوستان تو نورز ورد باد ابر چشم دشمنان تو خار

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد جدایی و عشق خود به معشوق صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که به خاطر فراق محبوب، از خواب و خوراک بی‌خبر مانده و چشمانش به شدت گریه کرده‌اند. شاعر احساس می‌کند که فراق معشوق باعث شده که روحش از بین برود و حالش به شدت خراب شود. او به زیبایی معشوق و تأثیر آن بر خود اشاره کرده و از رنج‌ها و مشکلاتی که عشق برای او به همراه داشته، سخن می‌گوید. همچنین، شاعر به طور نمادین زیبایی و بخشندگی محبوبش را ستوده و احساس دیوانگی و وابستگی عمیق خود را نسبت به او ابراز می‌کند. او در نهایت به نوعی از برکت و جود معشوق یاد می‌کند و از اثرات محبت و کینه‌ای که در زندگی‌اش ایجاد کرده‌اند، سخن می‌گوید.