شمارهٔ ۳۰۳

قافیه: اراستپنداری۷ بیت

نفس در سینه‌ام چون ناله تار است پنداریبساط عشرتم گرم از دل زار است پنداری

برافکن پرده از رخسار و بنما ماه تابان راکه بی روی تو روزم چون شب تار است پنداری

گرفتم چون سر زلف تو از کف رفت ایمانمبه دستم هر سر موی تو زنّار است پنداری

به تعلیم فلاطون خاطرم راضی نمی‌گردددلم در کج‌‌مزاجی طفل بیمار است پنداری

به هر جا می‌روم دست از دل من برنمی‌دارددر این محنت نصیبی‌ها غمم یار است پنداری

به جای سبزه ز آب دیده ما لاله می‌رویدمدار کشت ما با چشم خون‌بار است پنداری

برو قصاب زین دردی که ما داریم تا محشرتو را آه و مرا این ناله در کار است پنداری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر درد و رنج عاطفی شاعر است. او به شباهت بین نفسش و ناله اشاره می‌کند و از زخم دلش می‌گوید. شاعر با آرزوی دیدن محبوبش، احساس می‌کند بدون او زندگی‌اش تاریک و یأس‌آور است. او همچنین به چالش‌های ذهنی خود و عدم آرامش خاطر اشاره می‌کند و دلش را چون کودکی بیمار می‌داند. شاعر درد و ناراحتی‌هایش را به شدت احساس می‌کند و از غم و رنجی که همواره همراهش است، گفت‌وگو می‌کند. او با اشاره به باران اشک‌هایش، به فقدان و غم عمیق خود در زندگی اشاره دارد و در نهایت از قصابی که درد او را درک نمی‌کند، گله‌مند است.